Eindelijk weer eens een update op mijn blog, leuk dat je ook even mee leest! Veel lees plezier!
En dan nu beginnen met de update, het werd wel weer eens tijd na bijna een maand tijd. Wat zeg ik!? Een maand!? Ja joh! En ik zit hier alweer bijna twee maanden, de tijd vliegt! En in deze twee maanden heb ik ondertussen ook wel alles gehad. Zo heb ik al 2 flinke dipweken gehad, waarin ik het niet meer zag zitten. Ik ben er ook alweer bovenop gekomen. Ik ben flink ziek geweest, met een gerelateerd ziekenhuisbezoekje. Ik heb zebra’s, giraffen, neushoorns en noem maar op in het wild gezien. En op dit moment heeft de zon mij van top tot teen rood gemaakt.
Zoals ik in mijn vorige update begon over een dipweek die achter te rug zat, kwam de volgende er vlak achterna. Een week na de update begonnen de tranen weer te rollen. Het verschrikkelijkste gevoel hiervan was dat ik die week ervoor dacht erover heen te zijn, niet dus. Toen is het idee ontstaan waar ik de afgelopen twee weken naar uitgekeken heb, morgen komt mijn moeder, samen met Carolien, voor een week langs. Dan kan ik hen het project laten zien, maar natuurlijk ook even uithuilen en weer energie opbouwen voor de komende maanden. Hoewel het voelt alsof er beetje bij klein beetje een energiebron in mijzelf begint te ontstaan. Afijn, ik zat dus in een dipweek. Ik blijf er maar in geloven dat dit te maken had met wat datzelfde weekend bleek. Ziek dus… Zaterdagmiddag buikpijn, dat zal wel overgaan, gewoon ff rustig gaan zitten op het project. Maar rond een uur of vijf begon ik ook koorts te krijgen en terwijl iedereen aan het eten was lag ik, verpakt in 2 dikke lagen, onder de dekens en met een buitentemperatuur van boven de 20 graden, rillend van de kou in mijn bed. De nacht werd er niet veel beter op met darmen die flink op tilt waren geslagen. De volgende dag kwam een van de brothers kijken hoe het met me ging en werd de conclusie gelegd dat ik waarschijnlijk malaria had, malaria pillen slikken dus. Man, wat zijn die heftig! Tijdens een twee uur durende diepe slaap zweet je alles eruit. En dat drie keer per dag, drie dagen lang. Maar na twee keer de pillen geslikt te hebben kwam de volgende morgen de father langs, of ik naar het ziekenhuis wilde. Bleek dat we niet zomaar de malariapillen moesten slikken. Dat laten ze de jongens doen, die zijn daar sterk genoeg voor, maar wij zijn slecht ‘Wazungu’. Dus een tripje richting het ziekenhuis, het duurste in de buurt
Het ziekenhuis ziet er goed uit, lijkt er inderdaad op dat het niet goedkoop is, maar in vergelijking met Nederland is het nog niet veel. Maar ik ben niet in Nederland, dus ik geniet hier van alle verschillen. Daar sta ik dan, alleen in het ziekenhuis. Eerst bij de receptie vertellen wat er aan de hand is, ik word doorverwezen naar een balie aan de andere kant van het ziekenhuis, prima, hakuna matata. Nog een keer het verhaal en dan mijn gegevens invullen en betalen voor een ‘inschrijving’. 1000 shilling. En nu wachten op de dokter. Weer het verhaal vertellen en dan tests. Eerst betalen, 4140 shilling. Dan de tests, eerst bloedprikken, de naalden zijn nieuw dus daar hoef ik me geen zorgen over te maken. En dan nog wat anders, een klein doorzichtig bakje. Niet voor m’n plas, maar dat andere? Wacht, ik begrijp dat woord niet, nee dat woord ook niet. Is er niet een ander woord voor? Ik denk dat ik je begrijp, maar wat als ik nu het verkeerde doe? Dat is nogal gênant. Op de wc? Ja ja, ik begrijp het, denk ik, hoop ik maar.
Nou ik hoefde me gelukkig niet te generen, maar het was toch wel even een moeilijke momentje… Na de tests een uur wachten op de resultaten en een gesprek met de dokter. En gelukkig, het is geen malaria. Slecht een maaginfectie, makkelijk te verhelpen met medicijnen. Die moet ik dan dus maar kopen. Dat is gelukkig niet veel moeite, de apotheek is in de wachtruimte. Maar eerst weer betalen. 480 shilling, maar ik heb maar 300, probleem! Dan moet ik de father maar even bellen om geld te lenen. Geen probleem, het kost alleen weer een hoop tijd, maar ik heb geen horloge, ik heb de tijd. En dan kan ik na bijna 3 uur in het ziekenhuis bijna naar huis, de medicijnen worden binnengehaald en de schade wordt opgesteld. 5620 shilling, gelijk aan een eurootje of 40, daarmee kom ik in Nederland het ziekenhuis nog niet eens in.
Dat was dus mijn eerste, en hopelijk laatste, ziekenhuisavontuur hier. En maak jullie geen zorgen, ik ben er weer helemaal bovenop! En alles dat je niet dood, dat maakt je sterker!
Aangezien mijn reismaatje, Loes, volgende week weggaat, moesten we, de vrijwilligers, toch nog naar een natuurpark met zijn allen. En afgelopen vrijdag was het dan zo ver. Om half vier ’s ochtends, een zeer uitzonderlijke tijd voor mij, ging de wekker. En daar stonden we dan, om zeven uur ’s ochtends, tussen de aapjes bij de ingang van het park. Lake Nakuru, zoals de naam het al zegt, rondom een meer. Er kan er niet zoveel over vertellen, je moet het gewoon mee maken, er g bijzonder! De foto’s zijn hier te zien.
De volgende dag, afgelopen zaterdag, het einde van de basisschool voor groep acht moest gevierd worden. Dat werd goed gedaan door met de hele klas op picknicken te gaan. En als vrijwilliger heb ik het privilege met dit soort dingen mee te mogen, wat ongelooflijk fijn! De picknickplaats was bij een zwembad. Niet een zwembad zoals je dat hier in Nederland zou hebben, erg simpel. Een bad water van 4 bij 10 meter. Maar meer was niet nodig voor de jongens, wat ongelooflijk gaaf om te zien hoe zij zich kunnen vermaken met zo weinig, slechts een paar kuub water. En als uitzondering een geweldige lunch. Dat maken ze misschien maar 3 keer per jaar mee. Ik heb werkelijk waar een geweldige dag gehad, het minpunt kwam achteraf. Uren achter elkaar in het water, in de zon, dat vind mijn huid nog niet zo fijn. Als een rode kreeft loop ik hier nu op het project rond en iedereen maar lachen om deze Mzungu die niet tegen de zon kan. Ach het hoort bij de totale Afrika ervaring.
En dat waren dan de drie grote ‘avonturen’ die ik tot nu toe heb meegemaakt. Verder kan ik jullie vertellen dat sinds vandaag het sponsorgeld erg nuttig besteed wordt. Vandaag is namelijk het opknappen van het basketbalveld begonnen! En daarbij heb ik een vraag! In Nederland heb ik ruim 5000 euro sponsorgeld opgehaald, waarvoor nogmaals ontzettend veel dank allemaal! Hiervan wordt 5000 euro besteed voor het basketbalveld, de overige paar honderd euro worden gespendeerd op basketballen, spelavonden en noem maar op. Nu doet het volgende probleem zich echter voor, het opknappen van het basketbalveld gaat 7000 euro kosten. “Probleem!” Hoor ik jullie denken, maar dat valt nog mee. Aangezien ik in Nederland zo ontzettend goed gesponsord ben heb ik er vertrouwen in dat er nog wel meer mensen zijn die mij willen sponsoren, dus ken je iemand die hierin geïnteresseerd zou kunnen zijn, of ben je misschien zelf geïnteresseerd? Twijfel dan niet langer, het geld is hier hard nodig! Heb je misschien nog een laatste duwtje nodig om over te drempel te komen? twijfel dan niet langer, neem contact met mij op en ik zal zorgen voor een grote duw! Ondertussen zoek ik nog verder naar andere mogelijkheden het opknappen van het basketbalveld te kunnen realiseren.
Maar natuurlijk kan er ook op een andere manier gesponsord worden, wat mij brengt bij tweede vraag! Nadat ik een mail heb gestuurd aan de NBB voor een mogelijkheid het basketbalveld te sponsoren, kreeg ik helaas een negatieve reactie. Echter konden ze mij wel op een andere manier sponsoren, door het beschikbaar stellen van oude materialen zoals basketballen en shirts. Er wordt gekeken hoeveel er beschikbaar is, het enige probleem is het vervoer. Mijn vraag is dus of jullie iemand kennen die in de komende 6 maanden richting Nairobi vliegt en nog ruimte in hun koffer overheeft. Het mooiste zou zijn als het nog voor het eind van dit jaar kan, zodat ik in het nieuwe jaar kan starten met gestructureerd basketbaltraining geven, iets waar het hier nu nog aan ontbreekt.
Maar natuurlijk heb ik deze blog niet alleen maar om nog meer sponsors te werven, het belangrijkste is jullie gewoon even op de hoogte stellen hoe het hier nou gaat, en de sponsors laten zien waar hun geld naartoe is gegaan. En ik kan jullie vertellen, zoals ik aan het begin ook al heb gezegd, het gaat hier met de dag een stukje beter. Wat mij ontzettend veel helpt is de gitaar die ik ruim een maand geleden gekocht heb, een betere aankoop had ik hier niet kunnen doen. Ik speel, net als in Nederland al, nu een hoop, maar in tegenstelling tot wat ik in Nederland deed schrijf ik nu ook eigen liedjes... Wie weet wordt het ooit nog een iets;)
Maar zoals ik dus zei, sponsoren is ook mogelijk zonder te reageren op de twee dringende verzoeken. Zo vind ik het ontzettend fijn af en toe een berichtje vanuit Nederland te ontvangen. Een mailtje is altijd fijn, een berichtje op facebook of, al helemaal goed, een brief! Want ik kan jullie vertellen, brieven uit Nederland komen aan! Een aantal weken geleden heb ik mijn eerste brief ontvangen, deze deed er slechts anderhalve week over. Maar ook moet vermeldt worden dat er een brief vanuit nu al bijna 6 weken onderweg is, het gaat dus niet altijd goed. De eerste brief vanuit Kenia naar Holland is ook al aangekomen, de tweede is nog onderweg, we zullen zien!
Als laatste de link waar alle foto's van mijn afgelopen updates, inclusief de foto's van deze update te vinden zijn;
Dat was weer genoeg voor vandaag,
En dan hopelijk tot horens, lezens of schrijvens!
Groetjes vanuit Kenia!
